رمضان؛ فرصتی برای بازگشت به آرامشِ بی‌بدیل

این ماه، تنها تمرین امساک از خوردن و آشامیدن نیست؛ تمرینی است برای مهار خواستن‌های پی‌درپی، برای بازشناسی نیازهای حقیقی از تمنّاهای گذرا. انسان در سکوت روزهای روزه‌داری، بیش از همیشه با خویش روبه‌رو می‌شود؛ با پرسش‌هایی که شاید مدت‌ها زیر هیاهوی زندگی پنهان مانده‌اند: چه چیزی ماندگار است؟ کدام تکیه‌گاه فرو نمی‌ریزد؟

رمضان، دعوتی است به اعتماد دوباره؛ اعتمادی نه بر پایه‌ داشته‌ها و موقعیت‌ها، بلکه بر حقیقتی که وابسته به هیچ‌چیز نیست. در این نگاه، ایمان بیش از آنکه مجموعه‌ای از گزاره‌ها باشد، تجربه‌ای درونی است؛ حس آرامی که انسان را از اضطرابِ تکیه بر ناپایدارها رها می‌کند. گاه کم‌کردن از عادت‌ها و دل‌بستگی‌های روزمره، راهی است برای نزدیک‌تر شدن به خویشتنِ اصیل و به منبعی که پایان نمی‌پذیرد.

در این ماه مبارک، هر کس می‌تواند به اندازه‌ وسعت دل خود قدم بردارد؛ بی‌مقایسه، بی‌اجبار و بی‌نیاز از نمایش. رمضان، فرصتی است برای صادق بودن با خویش؛ برای بازسازی امید و بازنگری در پیوندهایی که دل را آرام یا آشفته می‌کنند.

شاید پیام ساده و عمیق این ماه همین باشد: در جهانی که بسیاری از چیزها تغییر می‌کنند و می‌گذرند، می‌توان به حقیقتی تکیه کرد که تغییر نمی‌پذیرد؛ حقیقتی که حضورش آرامش می‌آورد و انسان را در هیچ شرایطی تنها نمی‌گذارد. 

حوزه ریاست و روابط عمومی آموزشکده ملی مهارت دختران یزد